Een afscheidsritueel als verwerking.

Door Joris Swinkels 23 september 2017

Nadat het embryo er op natuurlijke wijze uit was gekomen moest de placenta er helaas nog via curettage uit gehaald worden. Geen grote ingreep maar wel een operatie en onder volledige narcose. De gynaecoloog zou eerst de ingreep doen en dan komen bespreken wat er verder zou gebeuren.

Mee naar huis of hier laten?

Verder gebeuren, was het nog niet klaar dan, ik vond het wel genoeg inmiddels. Maar na de ingreep in het gesprek werd me meer duidelijk wat ze bedoelde. Willen jullie het embryo mee naar huis nemen of willen jullie het hier laten? Mee naar huis nemen? Wat doen mensen er thuis mee dan? was mijn eerste reactie. Nou bijvoorbeeld begraven in de tuin. Hmmm dat leek me niet zo’n goed idee in ons huurhuis met tegeltuin. Maar in het ziekenhuis laten voelde ook niet goed. Wat gebeurd ermee als we het hier laten? De gynaecoloog haalde haar schouders op en ik begreep dat het dan met het afval weg zou gaan. Nee dat is ook niet wat we willen, laten we het mee naar huis nemen.

Een klein mensje van 11,5 weken.

We hadden het embryo gezien toen het er uit kwam, bijna 6 cm lang, lichaampje, armpjes, hoofdje, neusje, oogjes, alles was al te zien, net als op de echo afgelopen week toen we het slechte nieuws ontvingen. Maar nu in het echt, nog zo slap als een gevuld ballonnetje. En de kleur van een net geboren kaal muisje. Het was vreemd om het in een potje met water mee te nemen in de auto, maar het voelde wel juist. Nu konden we het in ieder geval een afscheid geven die het verdiende.

Het afscheidsritueel.

Thuisgekomen zochten we muziek uit om een laatste afscheid meditatie en gebed te doen. Ik maakte een klein crematie altaartje van hout en omringde het buiten met een windlicht en wat extra kaarsen. Het embryo was inmiddels binnen ingepakt in een lap witte stof en voorzien van een mooie witte bloem (uit de tuin van de achterburen) en een rood strikje.

Het afscheidsritueel kon beginnen. We luisterden naar de Sirgun Kaur die Halleluja en Amen zong en we spraken enkele woorden in gebed. Het voelde goed zo. We gingen naar buiten en legden het op het houten altaartje. Ik had wat extra aansteekolie toegevoegd en het vuur was precies zoals het had moeten zijn. Een kleine bescheiden crematie. Een half uur zonder woorden staren naar het vuur totdat het helemaal uit was. Het voelde goed om een eigen ceremonietje te maken en het zo een waardig afscheid te geven. De volgende dag hebben we de as tijdens een goede wandeling aan het water van de Maasplassen gegeven. Zo.

Delen is helen.

Het voelt compleet. Er zal nog gerust pijn, verdriet en andere emotie volgen komende weken en dat is prima. Emotie lijkt met golven te komen. Dan is het er even helemaal niet en dan is het er ineens weer. Elke keer als we er over praten, samen of met iemand anders komt er vaak weer een golf van emotie los. Na het gesprek voelt het ook weer als een diepere ‘completion’. Het is misschien stom om te zeggen, maar eigenlijk wil ik weer verder nu, verder met het leven, we hebben nog zoveel moois in het verschiet. En als de tranen weer komen, dan laat ze maar komen.

Doe de gratis test

Met onze Bewustzijn Quotiënt test krijg je een eerste gevoel bij jouw level van bewustzijn... en met de feedback gelijk ook zicht op de vervolgstappen die je kunt nemen naar een leven vol leven.

Polariserende interacties

Door Joris Swinkels 26 november 2021

Verder lezen