Slecht nieuws delen is ook helen.

Door Joris Swinkels 20 september 2017

De eerste echo.

We vertrokken vol goede moed naar de verloskundige. We waren klaar voor onze eerste echo! Het eerste visuele contact met onze nieuwe zoon of dochter in spe. Volgens de kalender zaten we al in week 12, beetje aan de late kant voor de eerste echo maar we hadden eerst allerlei verzekeringszaken moeten regelen omdat mijn vriendin pas sinds kort officieel in Nederland woont. De verloskundige praktijk kende ik al, daar had ik al goede begeleiding mogen ontvangen bij de eerste twee kids. Na het kennismakingsgesprek begon de verloskundige met het maken van de echo.

We zagen een ruggetje, een hoofdje, armpjes…….maar al snel zei ze dat ze zich zorgen maakte, ze toonde ons vocht op de foto dat er niet zou moeten zijn en meer, maar toen kwam het slecht nieuws: er was geen hartslag… Waarschijnlijk was het kindje een week geleden overleden..

In een verkeerde film.

Onze eerste reactie was een schok, dit was het laatste wat we verwachten toen we vol opwinding naar de praktijk gingen zojuist. Tranen, onbegrip, verwarring, we zaten ineens in een film die we niet uitgekozen hadden. We werden verwezen naar het ziekenhuis om de situatie te bevestigen, en te bekijken wat nu te doen.

Kritiek.

In het ziekenhuis werden we goed opgevangen door de co-assistent gynaecologie die ons de eerste vragen stelde. Ik besefte me dat ik de laatste jaren veel kritiek gehad had op de medische wereld en veel in het alternatieve circuit gevonden had. Maar op dit moment was ik even erg blij dat er doktoren zijn die jarenlang gestudeerd hebben om te helpen als het nodig is.

Wat ging het worden, een natuurlijke bevalling inleiden met medicijnen, of een curettage? (een operatie waar het embryo weggehaald wordt). Het eerste had onze voorkeur. Na het bezoek konden we met een eerste medicijn naar huis om vervolgens anderhalve dag later terug te komen voor het inleiden van de bevalling.

Samenzijn.

De wereld wordt weer even heel klein en betrekkelijk, hoe belangrijk zijn alle belangrijke dingen die ik op de agenda had staan ineens? Op dit moment was er maar een ding belangrijk, samenzijn. Even niets, samen wandelen, praten, huilen, knuffelen, goed voor elkaar zorgen.

De ‘mind’ molen.

De vragenmolen in ons hoofd begon te werken. Lag het aan iets wat we verkeerd gedaan hadden? Hadden we het glaasje Prosecco om de zwangerschap te vieren niet moeten drinken? Was het vlees in het restaurant afgelopen week niet te rood geweest? Hadden we niet naar Kreta moeten vliegen? En zo gingen er nog 100 vragen door ons hoofd. We stelde onszelf gerust met het feit dat er veel mensen zijn die kinderen krijgen in erbarmelijke omstandigheden, of waar de moeder als drugs- of alcoholverslaafde door het leven gaat en toch een ‘normale’ zwangerschap doorloopt.

Het kan altijd ‘erger’.

We waren aan de late kant met onze eerste echo, maar stel je voor dat we drie weken geleden voor het eerst waren geweest. Dan hadden we een kloppend hartje gevonden maar mogelijk wel met afwijkingen op de echo. We waren dan naar het academisch ziekenhuis verwezen voor verdere diagnose, onderzoeken, kansen, gesprekken en hadden dan mogelijk een keuze moeten maken om de zwangerschap actief wel of niet af te breken….pffew, dat lijkt me nog veel zwaarder. Hoe moet je in hemelsnaam die keuze maken? Respect voor iedereen die in die situatie gestaan heeft.

Delen geeft steun.

Vreemd dat ik mensen zelden hoor praten over een miskraam, terwijl meer dan 1 op de 10 zwangerschappen blijkbaar in de eerste 12 weken fout gaat. Waarom delen we niet graag wat niet goed gaat? Alles wat we niet delen moeten we alleen oplossen. Het verwerken van moeilijke dingen wordt gemakkelijker als je het kunt delen. (what you can share you can own, what you can’t share owns you) Ik ben blij met alle steun, telefoontjes en berichtjes die we de hele dag ontvangen. Het verhaal van anderen te horen die het ook meegemaakt hebben geeft ook het gevoel er niet alleen in te staan. Elk berichtje voelde als een beetje verlichting.

Wat betekent dit?

Als alles wat er gebeurt een betekenis heeft in een groter plaatje, wat was hiervan dan de betekenis? Heb ik genoeg waardering voor het wonder van het leven? Leef ik zelf wel volledig? Of, waar in mijn leven leef ik niet (volledig)? Mooie vragen, en de antwoorden misschien in een volgende blog.

Nu weer even tijd voor elkaar, voetjes masseren en klaar maken voor het ziekenhuis morgen.

 

Doe de gratis test

Met onze Bewustzijn Quotiënt test krijg je een eerste gevoel bij jouw level van bewustzijn... en met de feedback gelijk ook zicht op de vervolgstappen die je kunt nemen naar een leven vol leven.

Polariserende interacties

Door Joris Swinkels 26 november 2021

Verder lezen